Ülkede bir şeyler ters gittiğinde ya da toplum manipüle edilmek istendiğinde ilk akla gelen sembol bayrak.
Geçtiğimiz günlerde bir gencin Nusaybin – Kamışlı sınırındaki Türk (neden Türkiye değil de Türk sorusunu şimdilik sormuyoruz…) bayrağını indirmesi üzerine hızlıca bir toplumsal tepki örgütlendi. Sosyal medyada hızla yayılan görüntüler ile birlikte bir anda her yeri bayrak resimleri kapladı. Solcusundan, sağcısına, oradan İslamcısına kadar bir anda sorgusuzca – kimse bu gencin neden böyle bir şey yaptığını ya da yapıp yapmadığını, başına neler geldiğini düşünmedi bile – sahiplenilen sembolik durum, anlık tepkiler ile kitleselleşti. Sendika yöneticilerinden profesörlere oradan medya mensuplarına ve normal vatandaşa kadar her yer kırmızı beyaza büründü. Bütün sorunlarımız çözüldü…
Oda yetmedi, meseleye zerre sorgulama ihtiyacı hissetmeden devlet müdahil oldu. Okulların açıldığı hafta için Milli Eğitim Bakanlığı bir genelge yayınladı ve ilk hafta bayrak temalı etkinlikler yapılmasını salık verdi. İllerde bulunan müdürlükler boş durur mu, bazıları işgüzarlıkta sınırları aşarak her öğrencinin ilk hafta kırmızı beyaz kıyafetler ve bayraklarla okula gelmesini okul müdürlüklerine “tavsiye” etti. Bunu duyan okul müdürleri ve öğretmenlerden bazıları çocuklarını okula getiren velilere dahi çocuklarını getirirken kırmızı beyaz giymeyi öner(ebil)di…
Bayrakla ülkede yaşayan kimsenin bir derdi yok ancak bu şekilde bayrağın değersizleştirilmesiyle, sembolün aslın önüne geçmesiyle ve bütün sorunları örten bir boş gösteren haline getirilmesiyle ciddi bir derdimiz olmalı.
Bayrak sadece bir sembol ve sembollerin değeri ne kadar görünür olduğuyla değil içeriğiyle ölçülür. Bayrak özelinde söylersek ona verilen değer ne kadar yüksekte olduğuyla değil sembolize ettiği ülkenin ne halde olduğuyla ilgilidir…
Eğitim sistemi dibe vurmuş, ekonomisi yerlerde sürünen, emeklisi geçinemeyen, genci ülkeden ümidini kesmiş, üniversitelerinde kaliteden eser kalmamış, medyası papağana dönmüş, düşünen insanların cezalandırılmasının normalleştiği, iç barışını sağlamaktan aciz, kamuda neredeyse nefes almanın bile torpile endekslendiği, kayırmacılığın norm haline geldiği bir ülkede yaşıyoruz, bayrak fezada olsa ne olur yere düşmüş olsa ne olur…
Bütün bu sorunların üzerini örten bir boş gösteren, bayrak. Kitleyi manipüle etmenin, yönlendirmenin, sorunlardan uzaklaştırmanın bir numaralı aracı olmuş bayrak sembolizmi ile kimsenin olmasa bile en azından benim ciddi bir sorunum var. İtibar yerlerdeyken bayrak gönderde olsa ne işe yarar…
Dünyada geri kalmış ülkeler için en önemli sembol de bayrak bu arada. Gelişmiş ülkelerde bayrak sembolizmi bu kadar kitle uyutan bir etki yaratmıyor, yaratamıyor. Hukukunu inşa etmiş, toplumsal bütünlüğünü insan hakları perspektifiyle norm haline getirmiş ülkelerde bayrak sadece bir sembolden ibaret. Hiçbir sorunu örtmek için bu kadar absürt uygulamalara gidilmiyor bayrak üzerinden. Türkiye’de ise bayrak, çoğu zaman milliyetçi duyguları köpürtmek, toplumu temel sorunlardan uzaklaştırmak, galeyana getirmek hatta yer yer faşizan tepkilerin önünü açmak için kullanılıyor.
Bayrak, toplumsal bir uyuşturucu işlevi görmesi açısından otoriteler (özellikle devlet) tarafından sürekli kullanılan bir aparat olarak gözümüze sokuluyor. Hâlbuki bu uygulamalar bayrağı daha da değersizleştirmekten başka işe yaramıyor.
Türkiye’de öyle bir görev ifa ediyor ki bayrak sembolizmi bir anda bütün algılar kapanıp hiçbir sorgulama yapmadan herkesim bayrağın arkasına dizilebiliyor.
Ortada savaş yok aksine düşman arıyorsak içeride. Bu yolsuzlukları yapanlar dış güçler değil, Trump bizim eğitim sistemimizi alt üst etmiş değil, üniversiteleri yöneten/yönetemeyen Avrupa da değil. Ülke yurttaşlarını kuruluşundan beri eşit vatandaşlık temelinde ele almadığı için Kürt sorununa sebep olmuş tarihi de bize başkası yazmadı, biz ürettik…
Bütün bu meseleler ortada dururken bayrak bütün hepsinin üzerini örten etkili bir perde olmanın ötesinde bir işlev görmüyor.
İşte bu bayrak da bir sorun var. Bu bayrakla ülkenin menfaatini düşünen her kesin bir derdi olmalı…
