Nadire Mater’in, Çiğdem Mater’e yarım kalmadan sarılabilmesidir bayram.
Vera’nın, babası Tayfun Kahraman’ın elinden kendi evlerinde, aceleye getirilmeden bir şeker alabilmesidir.
Dilda ve Delal’in babaları Selahattin Demirtaş’la el ele Diyarbakır Newroz meydanına yürüyebilmesidir.
Sabiha’nın, annesi Leyla Güven ile aynı xiftanı giyip Newroz ateşini kadınlarla birlikte yakabilmesidir.
Hasretin bitmesi, yolların açılması, kapıların kilitsiz kalmasıdır bayram.
Yarım kalan sarılmaların tamamlanması, eksilenlerin geri dönmesi…
Çocukların, sera işçisi anneleriyle birlikte
bir konteynerin içinde yanarak öldüğü bir bayram olur mu?
Onları yakan ateş, Newroz’un dirilten özgürleştiren ateşi değil, yoksulluğun ve ihmalin ateşi.
Ama yine de külün altından filizlenen bir ot gibi mümkündür bayram.
Karanlığın içinden sızan bir ışık gibi yakın.
Merhametle yumuşamak, Newroz’un ateşiyle yeniden doğmaktır.
Aynı gökyüzü altında, kimsenin eksilmediği bir hayatı birlikte kurmak umuduyla Ramazan Bayramı’nız ve Newroz’unuz kutlu olsun.
