Yirmi beş yıllık AK Parti iktidarının şekillendirdiği siyasal ve toplumsal düzene itiraz edecek muhalefetin, öncelikle kendi geçmişinin karanlık zihniyetini bugün de taşıyanları saflarından ayırması gerekir.
Yeni Parti’nin antidemokratik kesimiyle İYİ Parti ve Zafer Partisi çizgisi, bana göre aynı otoriter, devletçi ve güvenlikçi milliyetçilik anlayışından besleniyor. İsimler, kadrolar, logolar farklı; peki zihniyet ne kadar farklı?
Asıl mesele, bu yapıların içinde yıllardır öğrenilmiş bir çaresizlikle siyaset üretmeye çalışan demokratlar. Bu ülkenin demokratikleşmesini önemseyen, bütün etnik kimliklere eşit yaklaşılmasını savunan, yazan, çizen, düşünen, üreten bir kesim var. Belki de artık onların kendi siyasal saflarını belirleme zamanı gelmiştir.
Bizim meselemiz, Yeni Parti’nin milliyetçi sağla kurduğu ilişkinin nereye evrileceğini hesaplamak ya da o çizgiyi değiştirmeye çalışmak değil. Asıl mesele, düşünsel olarak oraya ait olmadığı hâlde yıllardır o yapılarla yürüyen demokratların, özellikle Kürt meselesinde ve barış çağrısı karşısında nerede duracaklarını belirlemeleridir.
Kürt meselesini yalnızca DEM Parti’nin siyasal temsiline indirgemek, Türkiye’nin en temel sorunlarından birini yine Kürtlere havale etmektir. Oysa demokratik cumhuriyet talebi yalnızca Kürtlerin değil, bütün Türkiye’nin meselesidir.
Sanki AK Parti sonsuza dek iktidarda kalacak ve bunun sorumlusu da barış isteyen Kürtler olacak. Bugün topluma sunulan siyasal anlatı neredeyse bu. Oysa iktidarlar değişir. Asıl mesele, AK Parti’nin yerine İYİ Parti ve Zafer Partisi çizgisinin hâkim olduğu bir iktidar geldiğinde Kürt meselesinde daha demokratik bir sürecin olmayacağıdır. Neredeyse yüz yıllık bir iktidar özlemini hırsa ve hınca dönüştüren bir siyasal anlayışla savundukları fikirleriyle nasıl bir barış inşa edilecek?
Kürtler ısrarla barış için zeytin dalı uzatıyor. Yıllardır duyduğumuz “Bir şey olmaz” cümlesinin ötesine geçtik. Artık nelerin mümkün olabileceğini de görüyoruz. Devlet, elli yıllık silahlı çatışmanın ardından çözüm masasına oturuyorsa, barışı konuşmakla yetinmeyip onu birlikte inşa etmenin sorumluluğunu üstlenmek gerekir. Elli yıldır aynı kavramlarla konuşan siyasal dilin bir günde değişmesini bekleyemeyiz. Ama artık somut adımların tartışılabileceği bir zemin var.
Her etnik kimlikten demokratları kapsayan yeni ve güçlü bir demokratik hareket, muhalefetin siyasal alanını genişletirken barış sürecine de güçlü bir ivme kazandırabilir. Ancak bu muhalefetin adresi, bugün seçtiği siyasal mevzilerle Yeni Parti değildir. Asıl mesele, Yeni Parti’nin içinde hâlâ demokrasiye inanan, demokratik bir gelecekten umudunu kesmemiş insanların bu harekette kendilerine yer bulabilmesidir.
Biz demokratlar, Kürt siyasetiyle Türkiye’nin bütün demokratik güçlerini ortak bir zeminde buluşturarak barışın ve eşit yurttaşlığın güçlü siyasal mevzisini kurmayı konuşmalıyız. İktidarlar değişse de ayakta kalacak demokratik irade ancak böyle oluşabilir.
Bugün yeniden nasıl bir sayfa açabiliriz? Ülkenin demokratikleşmesine nasıl katkıda bulunabiliriz? Asıl siyasal irademizi ve mücadelemizi bunun üzerine kurmalıyız.




