Dia Saba maçın ardından sahanın ortasında çömeldi, başını koluna yasladı. Rizespor karşısında alınan 2-0’lık yenilgiden geriye kalan en anlamlı görüntülerden biriydi. Ancak Amedspor’un üzerinde düşünmesi gereken yalnızca bu hayal kırıklığı değil. Sahadaki oyundan kulübün yönetilişine kadar ciddi bir özeleştiriye ihtiyaç var.
Maç öncesinde bu köşede “Amedspor’un acelesi Rize’ye yarar” diye yazmıştık. Ali Sowe’nin tehlikesine, orta sahadaki boşluklara ve savunmanın yerleşimine dikkat çekmiştik. Galatasaray karşısında dört gol yiyen savunmanın millî arada nasıl hazırlandığını sorgulamıştık. Bugün aynı soruları yeniden soruyoruz.
19. dakikada Taylan Antalyalı’nın ortasında savunmanın uzaklaştıramadığı top Sowe’nin önüne düştü. 54. dakikada Mebude’nin ara pasıyla savunmanın arkasına sarkan Laçi, topu yine Sowe’ye bıraktı. İlk golde savunma koordinasyonu, ikincisinde orta sahayla savunma arasındaki bağlantı yetersiz kaldı.
Rizespor daha sakin, daha hazırlıklıydı. Amedspor ise oyunun temposunu ele geçiremedi. Oysa ilk yarıda fırsatlar vardı. Dia Saba’nın şutunu Zafer Görgen kurtardı, Orban önemli bir pozisyonu değerlendiremedi. Sor’un vuruşunda yine Zafer başarılıydı. Sorun hiç pozisyon bulamamak değil, rakibi sürekli baskı altında tutacak bir düzen oluşturamamaktı.
Mehmet Yeşil’in savunmadaki tercihleri, top kullanırken yaşadığı sıkıntılar ve hakemle tartışmaları eleştiriyi hak ediyor. Krasniqi’nin bireysel oynamaya yöneldiği anlarda pas bağlantıları zayıfladı. Orta sahada istenen denge kurulamadı. Ancak bütün sorumluluğu birkaç futbolcunun üzerine yıkmak da doğru değil.
Dia Saba’ya ise ayrı bir yer açmak gerekiyor.
Saba, Amedspor’da yalnız yeteneğiyle değil, sorumluluk alma biçimiyle de öne çıkıyor. Rizespor karşısında kaleyi yokladı, Orban’a fırsat hazırladı, ikinci yarıda yeniden gol aradı. Oyunun tıkandığı anlarda çözüm üretmeye çalışan isimlerden biriydi.
Diyarbakır’da doğmamış olabilir ama sahadaki mücadelesiyle kendisini bir Amed çocuğu gibi hissettiriyor. Formaya gösterdiği özen, takımını sahiplenişi ve yenilginin ardından yaşadığı hayal kırıklığı değerli. Bir futbolcunun bütün duygularını birkaç saniyelik görüntüden ölçemeyiz. Ama Saba’nın sahadaki çabasıyla maç sonundaki görüntüsü birlikte değerlendirildiğinde, bu takımın başarısını ne kadar önemsediği anlaşılıyor. Böyle futbolcuların hakkını teslim etmek gerekiyor.
Gelelim Besnik Hasi’ye.
Hasi, Rizespor’un galibiyeti hak ettiğini kabul etti. Rakibin güçlü geçiş hücumlarından söz etti. İkinci yarıda yeterli kaliteyi sahaya yansıtamadıklarını söyledi. Bunlar doğru tespitler olabilir. Ama teknik direktörün görevi yalnız maç sonunda sorunu açıklamak değil, maç sırasında çözüm üretmektir.
Galatasaray karşılaşmasının ardından yaklaşık iki haftalık millî ara vardı. Takım antrenman yaptı. O hâlde soru çalışılıp çalışılmadığı değil, yapılan çalışmaların savunma organizasyonuna ve orta saha kontrolüne neden yeterince yansımadığıdır.
Hasi’nin maç sonundaki Diagne açıklaması ise bambaşka bir sorunu ortaya çıkardı.
“Milli aradan sonra Mbaye Diagne dönmedi. Nerede olduğunu bilmiyorum. Bu yönetimin bileceği bir mesele. Ben var olan oyuncularımı geliştiriyorum.”
Bu açıklama öyle kolayca geçiştirilemez.
Diagne’nin izinli olarak Senegal’e gittiği haberleştirildi. İzin süresinin ne zaman bittiğini, dönüşünü engelleyen geçerli bir mazereti bulunup bulunmadığını henüz bilmiyoruz. Ama bir profesyonel futbol kulübünde herkesin uyması gereken kurallar vardır.
Amedspor yol geçen hanı değildir.
Bir futbolcu izin süresi dolmasına rağmen geçerli bir mazereti olmadan takıma dönmüyorsa bunun ciddi bir disiplin karşılığı olmalıdır. İhlal doğrulanırsa yönetim yalnızca açıklama yapmakla yetinmemeli, sözleşmenin haklı nedenle feshi dâhil bütün seçenekleri hukuka uygun biçimde değerlendirmelidir. Hiçbir futbolcu kulübün üzerinde değildir. Aynı şekilde, hiçbir futbolcu hakkında gerçekler araştırılmadan hüküm verilmemelidir.
Burada yönetimin sorumluluğu da en az futbolcununki kadar önemli. Teknik direktör kadrosunun dar olduğunu söylerken bir oyuncusunun durumuna ilişkin yeterli bilgiye sahip değilse profesyonel işleyişte ciddi bir eksiklik var demektir. İzin takvimi kim tarafından takip ediliyor? Teknik heyete hangi bilgiler aktarılıyor? Oyuncu disiplini nasıl sağlanıyor?
Artık yönetim de dönüp kendisine bakmalı.
“Bu takımı biz kurduk, bu başarıları biz kazandırdık” anlayışıyla sürekli övünmek yöneticilik değildir. Başarıda ön sıraya çıkanlar, başarısızlıkta da sorumluluk üstlenmelidir. Amedspor hiçbir yöneticinin kişisel başarı hikâyesi olamaz.
Amedspor, Diyarbakır’ın çocuklarının, sokaklarının, tribünlerinin ve yıllardır bu kulübün yükünü taşıyan insanların ortak değeridir. Bugünün yöneticileri yarın değişir, Amedspor kalır. Böyle bir kulübü yönetmek, onun toplumsal anlamını ve taşıdığı sorumluluğu kavramayı gerektirir.
Kafa kol ilişkileriyle değil, liyakatle ve açık sorumluluklarla yönetilen profesyonel bir futbol kulübüne ihtiyaç var. Diagne meselesi bunun neden önemli olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Geçtiğimiz hafta yaklaşık yüz gazetecinin aileleriyle birlikte Diyarbakır’da ağırlandığı organizasyon da bu açıdan değerlendirilmeli. Diyarbakır’ı tanıtmak, Amedspor’a yönelik önyargıları kırmak elbette önemlidir. Ancak gazetecileri ağırlamak, toplu fotoğraflar vermek ve dışarıdan övgüler almak sportif başarının ölçüsü değildir.
Bu organizasyonun takımın hazırlığını aksattığına ilişkin kanıt yok. Fakat aynı dönemde futbol takımının eksiklerini gidermek için neler yapıldığını sorgulamak da hakkımız. İki haftalık arada savunmadaki hatalar neden yeterince giderilemedi? Kadro darlığına karşı nasıl bir plan hazırlandı? Diagne’nin durumu neden teknik direktörün açıklamasında belirsizlik olarak karşımıza çıktı?
Kulüp yönetiminin öncelikle ilgilenmesi gereken konular bunlar.
Amedspor Süper Lig’deki ilk sezonunu yaşıyor. Beşiktaş’ı ve Trabzonspor’u yenmek, Galatasaray karşısında üç gol atmak önemli başarılar. Ancak bunlar bütün sorunların aşıldığı anlamına gelmiyor. Erken gelen başarılar kimseyi havaya sokmamalı.
Rizespor yenilgisi önemli bir uyarıdır. Yeter ki herkes kendi sorumluluğunu görsün. Yönetim profesyonel işleyişi güçlendirsin, Hasi oyun planını yeniden değerlendirsin, futbolcular da bireysel yeteneklerini takım oyununa dönüştürsün.
Şimdi 28 Kasım’da Gaziantep deplasmanı var. Amedspor’un kazanması, yeniden güven bulması açısından çok önemli. Galatasaray ve Rizespor yenilgilerinin ardından üçüncü bir mağlubiyet, özellikle aynı hatalar tekrarlanırsa, takımın güvenini yeniden kazanmasını zorlaştıracaktır. Gaziantep karşısında yalnız üç puan değil, rakibine kendi oyununu kabul ettiren bir Amedspor görmek istiyoruz.
Ve taraftar…
Rizespor yenilgisinin ardından futbolcuları tribüne çağırdı. Kötü futbola ve hayal kırıklığına rağmen takımını terk etmedi.
Ama “Yensen de yenilsen de” demek, her türlü futbolu kabul etmek değildir. İyi oyna, mücadele et, gerekirse yenil. Bu taraftar yine yanında olur. Fakat kendi sahanda rakibin istediği gibi oynamasına izin verip ardından yalnızca taraftarın sevgisine güvenemezsin.
Dia Saba’nın maç sonunda başını koluna yasladığı görüntüyle tribünlerin takımı çağırması arasında güçlü bir bağ vardı. Biri sahadaki hayal kırıklığını, diğeri Amedspor’a duyulan karşılıksız sevgiyi anlatıyordu.
Yenilgi olur. Önemli olan, o yenilgiden ne öğrendiğin ve bir sonraki maçta neyi değiştirdiğindir.
Şimdi Amedspor’da ders çıkarma zamanı. Yönetim, teknik heyet ve futbolcular bu yenilgiyi doğru okumalı. Gaziantep’te görmek istediğimiz, hatalarını tekrarlayan değil, onlardan ders alıp yeniden rakiplerine kendi oyununu kabul ettiren bir Amedspor’dur.




