Zehra 42 yaşında.
Hataylı.
Şimdi iki çocukla birlikte bir konteynerde yaşıyor.
Ev hanımı deniyor ama bu doğru değil.
İki çocuk büyüttü, hasta kayınvalidesine baktı, evi çekip çevirdi. Bunlara meslek denmiyor.
6 Şubat sabahı Zehra uyandı çünkü çocukları bağırdı. Eşi uyanamadı.
Enkazdan çıktığında ilk sorduğu şey “çocuklar nerede” oldu. Sonra eşini sordu.
O gün bazı soruları sormamayı da öğrendi.
Ev kelimesini artık daha az kullanıyor.
Aylarca çadırda kaldılar.
Sonra konteynere geçtiler.
Konteyner tek oda, çok az alan. Kapıyı kapattığında içerisi sıkışıyor. Açtığında dışarının soğuğu, sıcağı, gürültüsü giriyor.
“Geçici” deniyor ama zaman uzadıkça geçicilik hiç geçmiyor.
En azından tuvalet içerde.
Çadırdayken tuvalet çok uzaktaydı.
Bu ayrıntı sanılıyor ama değil.
Gece yalnız başına gitmek korku demek. Çocukları uyandırmak istemiyor, yalnız bırakmayı hiç istemiyor. Çoğu zaman gitmiyor. Bedenini zorluyor. Kadınlar bunu iyi bilir.
Yardım dağıtımında sıraya girdi. Erkekler öne geçti. Zehra ses etmedi. Dul kaldığını bilen bazıları acıdı, bazıları öylesine baktı, bazıları daha uzun baktı.
Büyük kızı Elif 13 yaşında. Depremden sonra okula dönmedi. “Sonra” dendi. O sonra hala gelmedi.
Evde kaldı. Kardeşine baktı. Çay demlemeyi öğrendi. Hayatı öğrendi.
Zehra’ya psikolojik destek verilecek dendi.
Bir kere biri geldi, “nasılsın” dedi. Zehra “iyiyim” dedi. Çünkü başka cevaplara alışık değil. Bir daha kimse gelmedi.
3 yıl oldu hala konteynerde yaşıyorlar.
Kapısı olan ama evi olmayan bir hayat bu.
Zehra kapıyı kilitleyerek uyuyor ama güvende hissetmiyor. Gece seslere uyanıyor. Çocuklar geç kaldığında kalbi sıkışıyor. Bunlar raporlara yazılmıyor.
Bugün Zehra geçinmeye çalışıyor.
Yardım yok. İş yok.
Kadınlara dayanıklı deniyor. Zehra dayanıyor.
Ama dayanmak bir çözüm değil, sadece bir hal.
Deprem bitti deniyor.
Zehra için bitmiyor.
Deprem sadece evini yıkmadı.
Hayatı parçaladı ve o parçaları toplamayı Zehra’ya bıraktı.
Tek başına.
(gerçek isimler bende saklı. afet için feminist dayanışma ile 6 şubat depreminin hemen ertesinde Hatay ve Adıyaman’da katıldığım dayanışma nöbetlerinde ve Dakahder’in Adıyaman’daki Narlıkuyu çadır kentinde kadınlarla yürüttüğü çalışma sırasında tuttuğum notlardan)
