Yeni Parti’nin kuruluş kurultayının basın metnini okuyorum. Sloganı iddialı ve sağlam: “Türkiye Yenileniyor”
Türkiye’nin demokrasiye, adalete, özgürlüğe ve değişime ihtiyacı var. Bunun için mücadele eden, bedel ödeyen, baskılara rağmen geri adım atmayan milyonlarca insan var. 19 Mart’tan bu yana yaşananlar da Türkiye’de seçmen iradesinin ve demokratik siyaset talebinin nasıl ağır baskılarla karşı karşıya bırakıldığını bir kez daha gösterdi.
Yeni Parti de bu mücadelenin içinden doğduğunu söylüyor. Kuruluş kurultayına ilişkin basın metninde 19 Mart’ı siyasi darbe olarak tanımlıyor. Belediyelere, seçilmiş yöneticilerine, Ekrem İmamoğlu’na ve kendi siyasal varlığına yönelik müdahaleleri anlatıyor. Demokrasi mücadelesini yeni bir Türkiye’nin kuruluşunun başlangıcı olarak tarif ediyor.
Bütün bunları görmezden gelmek mümkün değil. Seçilmişlere yönelik müdahalelere, yargının siyasallaşmasına ve siyasal alanın daraltılmasına karşı çıkmak demokratik siyasetin temel sorumluluğu.
Ancak metni okurken insanın aklına bir soru takılıyor. Bu yenilenen Türkiye’de barış nerede?
Özgürlük var, demokrasi var, adalet var, bağımsız yargı var, toplumsal refah var. Gençlerin hayalleri, kadınların siyasete katılımı, emeğin korunması, toplumsal birlik ve aidiyet var. Ama barış yok. Üstelik yalnızca barış kelimesi değil, Türkiye’nin bugün içinden geçtiği sürece ilişkin tek bir ifade yok. “Terörsüz Türkiye” bile denilmiyor. Sanki memlekette iki yıldır bir süreç yaşanmıyor, yıllardır süren çatışmanın sona erdirilmesi ve Kürt meselesinin demokratik çözümü için bir arayış ve gayret yok.
Demokratikleşme ve barış ihtiyacı
Oysa Türkiye’nin demokratikleşmesini barış ihtiyacından bağımsız düşünmek mümkün mü?
Kendi seçilmişlerine yönelik müdahaleleri demokrasiye darbe olarak tanımlayan bir siyasi hareket, başka seçilmişlerin iradesine yönelik müdahaleler karşısında nasıl bir tutum alır? Kendi siyasal varlığına yönelen hukuksuzluklara karşı mücadele ederken, yıllardır eşit yurttaşlık ve demokratik siyaset hakkı için mücadele eden Kürtlerin taleplerini neden aynı demokrasi gündeminin parçası olarak görmez?
Bu soruları, farklı siyasal deneyimleri birbirine eşitlemek ya da yaşanan baskıları yarıştırmak için sormuyorum. Demokrasi mücadelesinin bir bütün olduğunu hatırlatmak için soruyorum.
Demokrasi, yalnızca kendi seçmeninin iradesini savunmak olabilir mi?
Demokrasi başkasının hakkını da kendi hakkın kadar vazgeçilmez görmektir.
Seçilmiş belediye başkanlarının tutuklanmasına ve görevden alınmasına karşı çıkmak kadar, Kürt halkının siyasal iradesine yönelik müdahalelere de karşı çıkabilmektir demokratlık. Kendi siyasal alanını savunurken başkasının siyaset yapma hakkını da savunabilmektir.
‘Yüzleşmeden ortak bir gelecek nasıl kurulacak?’
Metinde toplumsal birlik ve aidiyetin güçlendirilmesinden söz ediliyor. Peki, bu birlik nasıl kurulacak? Kürtlerin anadili ve eşit yurttaşlık talepleri görülmeden, yıllardır süren çatışmanın yarattığı sorunlarla yüzleşmeden ortak bir gelecek nasıl kurulacak?
Birlik, farklılıkların üzerini örterek değil, eşitliği güvence altına alarak kurulur. Barış da bu birliğin ön koşullarından biridir.
Bugün Türkiye’nin önünde tarihsel bir imkan var. Yıllardır süren çatışmanın sona erdirilmesi, silahların susması ve demokratik çözüm yönündeki arayışın kalıcı bir barışa dönüşmesi imkanı. Üstelik bu, yalnızca Kürtlerin değil, bütün Türkiye halklarının, emekçilerinin geleceğini ilgilendiriyor. Bu imkanı demokratik siyaset yaptığı iddiası taşıyanların sahiplenmesi gerekmez mi?
Demokratik siyasetin önünün açılması için silahların susmasını kalıcı hale getirecek bir hukuk düzeninin kurulması gerekiyor. Barışın hukuku olmadan, demokratik çözümün güvenceleri oluşturulmadan demokratik bir gelecek nasıl kurulacak?
Yeni Parti’nin kuruluş metninde ise barış gündemi yok. Türkiye’nin nasıl yönetileceği, refahın nasıl artırılacağı, adaletin nasıl sağlanacağı anlatılıyor. Ancak Türkiye’nin en köklü demokrasi ve eşitlik sorunu olan Kürt meselesinin demokratik çözümüne ilişkin tek bir cümle yok.
Gözler Özgür Özel’in konuşmasında
Elbette kuruluş kurultayının basın metni, partinin bütün politikalarını temsil etmeyebilir. Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel kurultay konuşmasında bu konuda konuşacaktir diye düşünüyorum. Ancak kamuoyuna sunulan bir kuruluş metninde barışın dışarıda bırakılması, üzerinde durulması gereken bir siyasal anlam taşır.
Demokrasi, yalnızca iktidarın değişmesi ve yargının siyasallaşmasına son verilmesi olarak görülmüyordur umarım. Ülkenin bütün halklarının ve inançlarının eşit birer vatandaş olarak barış içinde yaşayabileceği bir düzenin kurulması olarak görülüyordur bu yenilenme umarım.
Türkiye’nin yenilenmesi, yalnızca iktidarın el değiştirmesiyle mümkün olabilir mi?
‘Barışı kalıcı hale getirmek de bu yenilenmenin parçası olmayacak mı?’
Geçmişin çatışmalarıyla ve eşitsizlikleriyle yüzleşmek, Kürt meselesine demokratik çözüm üretmek ve barışı kalıcı hale getirmek de bu yenilenmenin parçası olmayacak mı?
Özgürlük, adalet ve demokrasi vaat eden bir gelecek tahayyülü, barışı dışarıda bırakabilir mi?
Türkiye yenileniyor ise barış ne zaman bu yenilenmenin bir parçası olacak?
‘Türkiye yenileniyor’ iddiası barışı muğlak bir geleceğe ertelerse, demokratik siyasette gerçek bir aktör olabilir mi?
“Siyaset, toplumdaki hazır öfkenin arkasından sürüklenmek değildir. Hele bu öfke büyük ölçüde çatışma döneminin ördüğü duvarlardan, önyargılardan besleniyorsa” dediğini okumuştum yakın zamanda yayınlanan bir söyleşisinde tutuklu Şişli Belediyesi Başkanı Resul Emrah Şahan’ın.
Belki bu soruların cevabını alabiliriz bu hafta sonu. ‘Hazır öfkeye yaslananlar’ mı yoksa barışla demokrasi mücadelesinin ayrılmaz olduğunu düşünenler mi damgasını vuracak bu kurultaya?
YENİ Parti kuruluş kurultayına hazırlanıyor: ‘Türkiye Yenileniyor’
