• Ana Sayfa
  • Manşet
  • Resul Emrah Şahan İlke TV’ye konuştu: ‘Sorumluluk alıp köprüleri güçlendirmeli’

Resul Emrah Şahan İlke TV’ye konuştu: ‘Sorumluluk alıp köprüleri güçlendirmeli’

Resul Emrah Şahan İlke TV’ye konuştu: ‘Sorumluluk alıp köprüleri güçlendirmeli’
  • Yayınlanma: 22 Kasım 2026 00:02
  • Güncellenme: 22 Kasım 2026 00:15

Marmara 9 No.lu L Tipi Ceza İnfaz Kurumu’nda (namıdiğer Silivri Zindanı) 20 aya yakın zamandır tutuklu Şişli’nin seçilmiş belediye başkanı Resul Emrah Şahan’la ne zamandır bir söyleşi yapmak istiyordum. Biraz beklemek durumunda kaldım ama beklememe değdi diye düşündüm talebimin kabul edildiği haberi gelince.

Birkaç gün önce YENİ Parti Genel Başkanı Özgür Özel, Meclis’te barış süreciyle ilgili kurulacak İzleme Komisyonu’na üye vermeyeceklerini duyurmuştu.

İstanbul’un tutuklu seçilmiş Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu da bir gün önce İlke TV’ye “Yan Yana” başlıklı bir yazı göndermişti. “Ben kendi özgürlüğümün hesabını ülkemin barışından soramam.” demişti.

Önce “Kent Uzlaşısı” dosyasından tutuklanmış, sonra bu dosyadan tahliye edilmiş ancak İBB davasına dahil edilerek serbest bırakılmamıştı Şahan.

Görüş odasında gelmesini beklerken başka İBB tutuklularını da görüyorum. Oda kasvetli ama avukat görüşleri dışarıdan gelen bir nefes oluyordur diye düşünüyorum.

Güler yüzüyle içeri girdiğinde beni beklettiği için af diliyor ve nedenini izah ediyor. 20 aydır özgür kalmayı bekleyen birinin, görüş odasında on dakika beklettiği birinden özür dileme nezaketi göstermesi, memleketin ironisi olmalı…

Halini hatırını sorduktan sonra konu hemen Özgür Özel’in Meclis’teki İzleme Komisyonu’na ilişkin açıklamalarına geliyor. Kürt meselesinin çözümü ve barış süreci konusundaki tutumunu her fırsatta ve tereddütsüz ortaya koymuş biri olarak bu açıklamaya şaşırmış mıydı?

İzleme Komisyonu’na YENİ Parti’nin üye vermemesi: ‘Sorumluluk üstlenmeli’

“Bu konudaki duruşum çok net ve bugüne kadar hiçbir değişiklik olmadı. Bu sürecin her aşamasında yer alınması ve her türlü sorumluluğun üstlenilmesi gerektiğine inanıyorum. Partimin bu komisyonda olması gerektiğini düşünüyorum. Bu benim görüşüm. Çünkü demokrasi bekleyerek elde edilebilecek bir şey değil. Demokrasiyi de elde etmek için mücadele etmek gerekir. Barış da umutla ve mücadeleyle gelir.”

‘Bugün bize köprüler lazım’

Bu düşüncesini yalnızca bugün dile getirmediğini, çerçeve yasa oylaması öncesinde ve sonrasında da aynı görüşü savunduğunu anlatıyor. Özgür Özel’e de kendisini ziyarete gelen partisinin milletvekillerine de düşüncelerini söylemiş. Söylemekle yetinmemiş, mektuplar da yazmış. Bunu bir sorumluluk olarak görüyor. Söyleşimiz boyunca birkaç kez dönüp vurgulayacağı bir cümlesi var:

“Bugün bize köprüler lazım. Köprüleri atmak değil tam tersine daha fazla köprü kurmak zorundayız.”

‘Muhalefet partileri ve demokrasi güçleri birbiriyle değil iktidarla tartışmalı’

YENİ Parti Genel Başkanı Özgür Özel’in açıklamasını ve aldığı kararı da anladığını söylüyor. Ancak bu kararın YENİ Parti’nin barış konusundaki yaklaşımında bir aks değişikliği anlamına gelmediğini düşünüyor. Ona göre sorumluluk yalnızca YENİ Parti’ye ve genel başkana da ait değil. Bütün muhalefetin önünde önemli bir görev duruyor.

“Muhalefet partileri ve demokrasi güçleri birbiriyle değil iktidarla tartışmalı. Bu tartışmayı iktidarla yürütmek ve iktidarı zorlamak gerek. Çünkü barış sürecinin toplumsallaşması için çok daha büyük bir çaba gerekiyor.”

‘Bu fırsat hala var’ 

Daha fazla toplumsal kesimin, daha fazla siyasetçinin bir araya gelmesi ve bu süreci birlikte omuzlaması gerektiğini söylüyor. Komisyonla ilgili kararın moral bozucu olduğunu kabul ediyor ama bunun sürecin önünü bütünüyle kapattığı kanaatinde değil:

“Ben hâlâ bir fırsat olduğunu düşünüyorum. Bu fırsat hâlâ var.”

Meclisteki komisyona katılmama kararının hemen ardından sosyal medyada yürütülen kampanyayı eleştiriyor.

“Bu işin içinde yokuz.” sözleriyle yapılan kampanyaya çok sayıda milletvekilinin katılmasına da üzülmüş. Bu değerlendirmesini de ulaştırmış ilgililerine.

YENİ Parti’nin içinde bulunduğu koşulları da göz ardı etmiyor.

“Parti henüz kuruluş kurultayından çıktı. Belediye başkanları tutuklu ve partili siyasetçiler yargılanıyor. Bir yandan ağır baskılarla ve antidemokratik kuşatmayla mücadele ederken diğer yandan yeni siyasetini arıyor.”

‘Barış gelmeden demokrasi gelmez’

Şahan, bütün bunların farkında olduğunu söylüyor. Fakat bu zorlu koşulların barış ve demokrasi konusunda sorumluluk almaktan vazgeçmek için gerekçe olamayacağını düşünüyor.

“Barış gelmeden demokrasi gelmez. Biz ne yazık ki yüzyıllık bir meseleyi olağanüstü baskıcı bir ortamda konuşuyoruz.”

Bütün bu tabloya rağmen umutlu. Yaşananları değiştirebilecek, daha iyi bir noktaya taşıyabilecek güçlü bir potansiyel olduğuna inanıyor. Kendisinin neden bu kadar çok siyaset konuştuğunu soranlar, hatta bunu eleştirenler varmış:

“Sen bir şehir plancısısın, neden bu kadar çok siyaset konuşuyorsun, barış konuşuyorsun?” diyenlere verdiği cevap, siyasetle kurduğu ilişkinin de özeti:

“İnandığım ve parçası olduğum barış mücadelesini YENİ Parti içindeki arkadaşlarıma da iyi anlatma sorumluluğu duyuyorum.”

Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın Özgür Özel’e yaptığı ziyareti ve daha önce İYİP Genel Başkanı Müsavat Dervişoğlu’nun Özgür Özel’e verdiği desteği de soruyorum. Ümit Özdağ’ın bu ziyarette “YENİ Parti’nin açılım adı verilen süreçten desteğini askıya almasından dolayı teşekkür ve tebriklerimizi ifade ediyoruz.” sözlerini hatırlatıyorum. Bu gelişmelerden kaygı duyuyor mu? Şahan, bu ziyaret ve açıklamalara şaşırmadığını söylüyor, kaygılı da görünmüyor.

‘DEM Parti Özel’i ziyaret etmeli’

Ancak Özdağ’ın ziyaretini gördüğünde aklından başka bir düşüncenin de geçtiğini anlatıyor. DEM Parti’nin de hiç beklemeden Özgür Özel’i ziyaret etmesini, bu meselenin daha açık ve samimi biçimde konuşulabilmesini istermiş.

Meclis İzleme Komisyonu’na üye vermeme kararının parti kurullarında alınmadığını, parti MYK’sinin henüz oluşturulmadığını hatırlatıyor. Ancak asıl üzerinde durduğu bundan sonrası. Bu kararın ağırlığı ve yükü nasıl taşınacak, ardından hangi adımlar atılacak?

YENİ Parti’nin MYK’si ve diğer kurulları oluşturulduğunda barış sürecine ilişkin nasıl adımlar atacağını, bu konudaki sözünü ve sesini nasıl kuracağını görmek istiyor.

“Şimdi 12 metrekarede yaşıyor olsam da bu konuda üstlenebileceğim her türlü sorumluluğa hazırım.”

Özgür Özel’e ve Ekrem İmamoğlu’na güvendiğini söylüyor. Barış konusundaki aksın değişmeyeceğine inanıyor. Bu güveninin dayanağını da onların demokratlığına duyduğu inanç olarak açıklıyor. Şahan’ın dikkat çektiği ve sıklıkla partideki arkadaşlarına hatırlattığı bir konu var:

“Kürt siyaseti ağır baskılara, antidemokratik uygulamalara ve bu eşitsiz koşullara çok daha uzun zamandır aşina. Türk sekülerler bu durumla daha yeni karşılaştı.”

‘Kent Uzlaşısı barış hafızasının bir parçası’

‘Kent Uzlaşısı’ içinde yer almış ve bugün tutuklu olan siyasetçiler dışarıda özgürce siyaset yapabilseydi sürecin nasıl ilerleyebileceğini düşünüyormuş. Belki de bugün çok daha farklı ve olumlu bir noktada olunabileceğini ifade ediyor. Bunu kibirle söylemediğini vurgulamalıyım. ‘Kent Uzlaşısı’nı yalnızca yerel seçimlerde kurulmuş bir siyasi iş birliği olarak görmüyor. Ona göre bu, bir Türkiye ittifakıydı; yerelde barışın toplumsallaşması ve toplumsal barışın birlikte inşa edilmesi bakımından önemli bir deneyimdi.

“Bugün ‘Kent Uzlaşısı’nı kriminal bir dosya olarak görmek ya da böyle gösterilmesini kabullenmek büyük bir yanlış. Ben hem YENİ Parti’nin hem de DEM Parti’nin ‘Kent Uzlaşısı’nın arkasında çok daha güçlü biçimde durması gerektiğine inanıyorum. Çünkü toplumsal barışın yerelde birlikte inşa edilmesinin deneyimiydi. Bu nedenle çok kıymetliydi.”

‘Kent Uzlaşısı’ sadece bir seçim deneyimi değil, aynı zamanda bir barış hafızası Şahan’a göre. Bu nedenle sahiplenilmesi gerektiğini düşünüyor.

‘Herkes kendi kompartımanına çekilmesin’

Anayasa tartışmalarına geldiğimizde de aynı köprü kurma ihtiyacından söz ediyor. Bugün anayasa meselesinin çoğu zaman keskin ve kutuplaştırıcı bir tartışmaya dönüştüğünü söylüyor. Oysa demokratik bir anayasanın özgürce konuşulabilmesi, hatta “Demokratik anayasayı ancak biz yaparız.” diyebilecek bir özgüvenle tartışmanın yürütülmesi gerektiğine inanıyor. Bunun hem barışın hem de demokratik mücadelenin gereği olduğunu düşünüyor.

Ancak siyasette herkesin kendi kompartımanına çekildiğini, bu durumun da aradaki köprüleri yıktığını söylüyor. Ona göre bugün yapılması gereken, bu kompartımanlardan çıkmak ve yeniden köprüler kurmak için çaba göstermek.

Şahan’ın şehir plancısı kimliğiyle siyaset arasında kurduğu ilişki de tam bu noktada belirginleşiyor. Kendisine yöneltilen “Şehir plancısısın, neden barış meselesi, neden Kürt meselesinin çözümü gibi konularda bu kadar çok konuşuyorsun?” sorusuna verdiği yanıt, mesleğinin siyasetten ayrı düşünülemeyeceği üzerine kurulu. “Kentsel mekân siyasidir.” diyor. Bunun somut örneği olarak da Trump Towers’ın hemen arkasındaki Kuştepe’yi hatırlatıyor. Orada bir milyon metrekarelik inşaata karşı çıktıklarını söylüyor. Kent planlamasının da siyasetle ilgili olduğunu, planlama kararlarının aynı zamanda siyasi kararlar olduğunu vurguluyor.

İBB davasının son duruşmasında yaptığı savunmada şöyle demişti Kuştepe’ye dair, beraber hatırlıyoruz:

“Ben emeğiyle çalışan sıradan bir şehir plancısıyım. İşsiz bir şehir plancısıyken iş aramak için belediyenin önünden geçip gittiğim günleri bilirim. Ben o belediyeye Belediye Başkanı oldum. Hayatımı MASAK ile ortaya serdiniz. Ne gördünüz? Ben utanmadım, bakanlar utanmıştır belki bu isnatlardan. O makam odasının iki kapısı vardı Sayın Başkan. Birinden koca koca iş insanları girerken öbür tarafı Kuştepe’ye açılırdı. Annesi babası cezaevinde olduğu için kahvehane önlerinde, sokaklarda, mahallenin içinde tek başına büyüyen üç beş yaşındaki kız çocukları vardı. Ben o kapıyı hep o çocuklara doğru açmaya çalıştım.”

‘Barış, bölünme anksiyetesini kıracak’

Planlamaya ilgisinin büyük olduğunu öğreniyorum. Türkiye’deki kalkınma planlarının tamamını incelemiş; çok sayıda rapor okumuş, hâlâ da okumaya devam ediyor. Bu planların ortak bir kaygısı olduğunu fark etmiş: Türkiye’nin bölünme anksiyetesi. Kalkınma planlarını bu anksiyetenin adeta bir fotoğrafı olarak tanımlıyor. Bir dönem kurulan Kalkınma Ajanslarının ise yerelle merkez arasında köprü kurma, planlamaya başka türlü bakabilme ihtimali taşıdığını ancak aynı bölünme anksiyetesi nedeniyle bu yapıların bölge fon ajanslarına dönüştürüldüğünü anlatıyor.

“Kürtlerin yaşadığı bölgeye Cumhuriyet tarihi boyunca bütüncül planlama yapılmamış olması, yoksulluğun, işsizliğin hep o illerde en yüksek çıkması bir tesadüf değil. Güvenlik kaygısı, bölünme anksiyetesiyle yapılmış bunlar hep.”

Şahan’a göre artık bu anksiyeteden kurtulmak gerekiyor. Çünkü bu kaygı aşılmadan eşitsizliği, yoksulluğu, ayrımcılığı ve bunların nasıl sona erdirileceğini demokratik bir zeminde tartışmak mümkün değil. “Barış, işte bu anksiyeteyi kıracak.” diyor.

Şahan’a rejim ve cumhuriyet tartışmalarını da soruyorum. Demokratik bir cumhuriyete ihtiyaç olduğunu söylüyor. Rejimin zaten değiştiğini düşünüyor.

“Dünya değişiyor. Bu değişimin hangi yönde ve nasıl ilerleyeceğine karar vermemiz gerek.”

Bu değişimi yalnızca siyasi kurumlar üzerinden değerlendirmiyor. Kamu yönetimindeki dönüşümü de rejim değişikliğinin bir parçası olarak görüyor. “Bugün belediye başkanıysan zengin olacaksın, bürokratsan zengin olacaksın; değilsen bile bir şekilde zengin olursun anlayışı hâkim.” diyor. Bir memur çocuğu olduğunu hatırlatıyor. Eskiden bürokratların en fazla bir evi ve bir arabası olduğunu anlatıyor. Kamucu yönetim anlayışının bütünüyle ortadan kalktığını söylüyor. Ona göre bu da yaşanan rejim değişikliğinin önemli bir göstergesi.

‘Yenilenme ve yeniden inşa ihtiyacı’

Siyasetin yenilenmeye ihtiyacı olduğunu düşünüyor. Yaşananları bu yenilenmenin sancıları olarak görüyor ve doğal karşılıyor. YENİ Parti’nin de Kürt siyasi hareketinin de toplumun bütün kesimlerinin de bu değişimden geçeceğini söylüyor. Bu süreci, siyasetin de içinde olduğu kapsamlı bir yeniden inşa süreci olarak tanımlıyor. Bu yeniden inşa ihtiyacını Alevi meselesi üzerinden de tartışıyor. Genç bir Alevi siyasetçi olarak Alevilerin eşit yurttaşlık ve inanç özgürlüğü talepleriyle yakından ilgilendiğini, bu konular üzerine düşündüğünü ve tartıştığını anlatıyor.

Ancak Alevi toplumunun ve Alevi örgütlenmesinin de yenilenmeye ihtiyacı olduğunu düşünüyor. Alevi meselesinin yalnızca “Kaç tane Alevi milletvekili var, kaç tane Alevi belediye başkanı var?” sorusuyla ele alınmasının çözüm getirmediğini söylüyor. Bu yaklaşımın sorunu çözmek bir yana, giderek daha kangrenleştirdiğini belirtiyor. Ona göre Alevi meselesi de eşit yurttaşlık ve inanç özgürlüğü temelinde, daha geniş bir yeniden inşa tartışmasının parçası olarak ele alınmalı.

‘Fon krizi bütün bir sistemin nasıl çöktüğünü gösterdi’

Fon krizinden söz ederken, yaşananların tekil olaylardan ibaret değil, bütün bir sistemin nasıl çöktüğünü gösteren bir işaret olarak tanımlıyor. COP31’i de takip etmeye çalışmış cezaevinin sınırlı imkânlarıyla. Aynı tarihlerde ve aynı yerde Halkların İklim Zirvesi’nin de yapıldığını söylüyorum. Bu zirveden haberi olmamasına üzülüyor. Şahan COP31’i bir tür turizm etkinliği, Tarkan konserli bir organizasyon olarak görmüş. Ona göre COP31, gezegenin karşı karşıya olduğu sorunların sorumlularının bir araya geldiği bir toplantı. Bu meselelerin demokrasiden bağımsız tartışılamayacağını vurguluyor.

Silivri’nin berber koltuğunda Türkiye tarihi

Cezaevindeki günlerini nasıl geçirdiğini de soruyorum. Dışarıdayken roman okumayı çok sevdiğini ama fırsat bulamadığını, cezaevine gelince ilk olarak bunu yapmak istediğini anlatıyor. Tutuklandığında ilk Yaşar Kemal romanlarını okumaya başlamış ama devam edememiş. Memleket gündemi, İBB davası gündemi ve savunma hazırlıkları arasında daha çok siyaset ve mesleğiyle ilgili kitaplar okuyor. Bu arada hiç beklemediğim bir şey öğreniyorum. Bir kitap yazıyor Resul Emrah Şahan. Üstelik kendi ifadesiyle ironik bir kitap. Silivri’nin yaklaşık on yıllık berberi, kitabının karakterlerinden biri. Ben de birden hatırlıyorum o berberi. Geçtiğimiz ağustosta Silivri’de Van Büyükşehir Belediyesi eski Başkanı Bekir Kaya’yla bir söyleşi yapmıştım. Bu Kürt berberi o da anlatmıştı bana.

“O berberin koltuğundan kimler geçmemiş ki. Onun tanıklıkları ve dinlediği hikâyeler Türkiye tarihi gibi.”

Kitabına da onunla başlamış. Toplam yedi farklı karakter yaratmış. Şimdilik iki karakteri tamamlamış. “Belediye başkanı olmasaydım ne olurdum?” diye yazmaya başlamış. Şehir plancısı, sonra müzisyen… Diğer karakterler de sırada. En son eşinden Proust’un külliyatını istemiş. Eserlerin hacmini düşününce eşi şakayla karşılık vermiş:

“Herhâlde buradan çıkmaya niyetin yok, bunları istediğine göre.”

‘Kızımın geleceği için mücadele etmeyi tercih ettim’

Özel sorular sormaktan kaçındım. Çünkü sevdiklerinden uzakta olan bir insana sevdikleri hakkında soru sormanın acımasızca olduğunu düşünüyorum. Yine de sohbet dönüp dolaşıp kızı Deren’e geliyor. Aynı cezaevinde tutukluluğu beş yıla yaklaşan, üniversite yıllarından beri yakın arkadaşı, meslektaşı Tayfun Kahraman’ın kızı Vera’nın yakın arkadaşı olan Deren… Savunmasını yaparken heyete de anlatmış en son Deren’in telefonda ne dediğini: “Seni içeride kim tutuyorsa söyle bize, biz ona gideceğiz Vera’yla.” demiş. Kahkahayla “Yapar mı, yapar vallahi.” diyor. Çocuğu olan cezaevindeki bütün arkadaşlarının aklında aynı şey olduğunu söylüyor:

“Yarın kızıma kavuşmak mı, yoksa kızımın geleceği için mücadele etmek mi? İkisi de gerçek olsun diye vargücümüzle mücadele…”