İsrail’de Netanyahu gitse, yerine en güçlü rakibi Gadi Eisenkot gelse ne değişecek?
İsrail’in güvenlikçi siyaseti Netanyahu’nun şahsıyla sınırlı değil. Eisenkot, Netanyahu’nun kaybettiği uluslararası meşruiyeti yeniden kazanmaya çalışırken aynı güvenlik doktrinini daha kurumsal, stratejik ve diplomatik açıdan kabul edilebilir bir biçimde sürdürecektir.
27 Ekim seçimlerinin ortaya çıkardığı tablo ise daha çarpıcı. Netanyahu karşıtı blok 48, Arap partileri 19 sandalye kazandı. Birlikte 67 sandalyelik çoğunluk mümkünken Eisenkot ve müttefikleri Arap partileriyle hükümet ortaklığına yanaşmıyor. Arap partileri Netanyahu’nun gitmesini desteklerken, bu desteğin siyasal karşılığı tartışmalı kalıyor.
İsrail’de bir iktidar değişikliğinin önündeki engellerden biri, Arap yurttaşların siyasal temsilini eşit bir ortaklık olarak kabul etmekte zorlanan anlayışın kendisi. Netanyahu’ya karşı olmak, bu anlayıştan kopmak anlamına gelmiyor.
Bu nedenle İsrail seçimlerinden Ortadoğu için yeni bir siyasal düzen çıkmasını beklemek gerçekçi görünmüyor. Üstelik bu siyasetin uzun süre değişmeyeceğine işaret eden yapısal nedenler var.
İkinci Dünya Savaşı, ırkçılığın, antisemitizmin, yayılmacılığın ve üstünlük ideolojilerinin insanlığa ödettiği korkunç bedellerle hafızamızda. ABD Holokost Anma Müzesi’nin (United States Holocaust Memorial Museum) verilerine göre, savaşta dünya genelinde yaklaşık 55 milyon insan hayatını kaybetti. Aradan seksen yılı aşkın zaman geçti. Bugün dünyanın birçok yerinde yeniden etnik milliyetçilik, yabancı düşmanlığı ve dışlayıcı siyaset güç kazanıyor.
Peki tarih bize ne öğretti? Siyaset bu tarihsel bilgiyi neden demokratik bir olgunluğa dönüştüremedi? Sosyoloji toplumların korkularını, aidiyetlerini ve ötekileştirme mekanizmalarını açıklarken, neden aynı siyasal refleksler yeniden üretiliyor?
Belki de eksik olan bilgi değil; bilgiyi siyasal sorumluluğa dönüştürecek iradedir.
Netanyahu gidebilir. Ancak onu mümkün kılan siyasal anlayış değişmedikçe İsrail’de iktidarın yüzü değişir, Ortadoğu’da çatışmaları besleyen düzen varlığını sürdürür.
İnsanlık tarihinden ders çıkardığını söylüyor. Peki neden her yeni kuşakta aynı sınavı yeniden kaybediyor?
